Minimalne wymagania w zakresie dostępności architektonicznej

Minimalne wymagania w zakresie dostępności architektonicznej, jakie wskazuje się w ustawie w art. 6 pkt 1 o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (dalej jako: „u.z.d.”) to:

  1. zapewnienie wolnych od barier poziomych i pionowych przestrzeni komunikacyjnych budynków,
  2. instalację urządzeń lub zastosowanie środków technicznych i rozwiązań architektonicznych w budynku, które umożliwiają dostęp do wszystkich pomieszczeń, z wyłączeniem pomieszczeń technicznych,
  3. zapewnienie informacji na temat rozkładu pomieszczeń w budynku, co najmniej w sposób wizualny i dotykowy lub głosowy,
  4. zapewnienie wstępu do budynku osobie korzystającej z psa asystującego, o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, 568 i 875),
  5. zapewnienie osobom ze szczególnymi potrzebami możliwości ewakuacji lub ich uratowania w inny sposób.

Dostępność architektoniczna dotyczy także m.in.:

  • zapewnienia osobie ze szczególnymi potrzebami dostępu do wszystkich kondygnacji i pięter budynku (łatwość dostania się do budynku). Oznacza to m.in. określenie w jaki sposób można dojechać do siedziby danego urzędu (komunikacją publiczną, własnym środkiem transportu);
  • odpowiedniego oznakowania miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnością;
  • zapewnienia podjazdu przy wejściu do budynku dla osób na wózkach inwalidzkich;
  • oznakowania kontrastowego i dotykowego początku i końca pochylni, stopni schodów;
  • zapewnienie podestów na schodach;
  • instalacji platform schodowych;
  • zapewnienia oznakowania urzędu w języku Braille’a, oznaczeń kontrastowych, druku powiększonego dla osób niewidomych i słabowidzących;
  • odpowiedniego wyposażenia toalet dla osób z niepełnosprawnością (np. dzwonek, aby wezwać pomoc);
  • dostosowania pomieszczenia do tzw. pętli indukcyjnej (niekiedy jest to niemożliwe, z uwagi na wysoki poziom zakłóceń);
  • obniżenia blatów, np. w kancelarii urzędu;
  • umieszczenia misek z wodą dla psów asystujących i psów przewodników.

Chcąc zwiększyć dostępność architektoniczną danego obiektu należy zadać sobie pytanie, dla kogo powinien on być dostępny i w jakim zakresie. Wśród obiektów użyteczności publicznej (zarówno urzędów, bibliotek, pływalni miejskich, obiektów sportowych itp.) można wyróżnić dwa typy użytkowników – osoby pracujące w nich na co dzień oraz osoby korzystające z nich sporadycznie lub jednorazowo – klientów. Potrzeby przedstawicieli obu tych grup są zasadniczo różne.

Ankiety edukacyjne

Nie ma jeszcze ankiet w tym wpisie.

Dodaj komentarz